Category: ಅನುದಿನ ಕವನ

ಮೌನ ಮೌನವೊಂದು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡೆ ನಾ ಮೂರ್ಖ ಜನರೆದುರು ಮಾತನಾಡಿ ಮಾತಿನ ಮೌಲ್ಯ ಕಳೆಯಬಾರದೆಂದು. ಮೌನವೊಂದು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡೆ ನಾ ಭಾವನೆಗಳನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ ಜನರೆದುರು ಮಾತಾಡಿ ಮತಿಹೀನಳೆನಿಕೊಳಬಾರದೆಂದು. ಮೌನವೊಂದು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡೆ ನಾ ಮುಖವಾಡದ ಜನರೆದುರು ಸುಳ್ಳಿನ ಕಂತೆಯೊತ್ತು ನಟಿಸಲುಬಾರದೇ ನಗೆಪಾಟಲಿಗಿಡಾಗಬಾರದೆಂದು ಮೌನವೊಂದು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡೆ ನಾ…

ಗಜಲ್ ಎದೆಯ ಕಡಲೇ ಉರಿಯುತಿರುವಾಗ ಯಾರಿಗೆ ಹೇಳಲಿ ಒಡಲ ಬೇಗೆ ಅಗ್ನಿಕುಂಡವಾಗಿರುವಾಗ ಯಾರಿಗೆ ಹೇಳಲಿ ರೆಕ್ಕ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಹಾರದೆ ಚಡಪಡಿಸುತಿರುವೆ ನಿಂತ ನೆಲವೇ ಬಾಣಲೆಯಾಗಿರುವಾಗ ಯಾರಿಗೆ ಹೇಳಲಿ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿದ ಕಡು ಕತ್ತಲೆಯಲೊಂದು ಕುರುಡು ದಾರಿ ಆಸರೆಯಾದ ಕೋಲೇ ಹಾವಾಗಿರುವಾಗ…

ನನ್ನ ಅಸಹಜ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಒರೆಗಚ್ಚಿ ನೋಡದೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊರೆದುಹೋದೆನೆಂಬ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಲಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಯಾತನೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದಂತೆ ವರ್ತಿಸುವುದನ್ನು ತಾಳ್ಮೆಯ ಕಟ್ಟೆ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತರೂ ಪಕ್ಕದ ಅಸಹನೆಯ ಕೊಳದೊಳಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾಲು ಇರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು…

ಒಂದು ಮೌನದ ನಂತರ… ಬಯಲಲ್ಲಿ ಗೋಡೆ ಎಬ್ಬಿಸಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟುವುದನ್ನು ಕಲಿತೆವು. ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಬದುಕು ಪ್ರೀತಿ, ಆತ್ಮೋದ್ಧಾರ ಕುರಿತು ಮಾತಾಡಿದೆವು. ನಾಗರೀಕತೆ ಬೆಳೆದಂತೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಸಂಸ್ಕಾರ ಹೂವಾಗಿ ಅರಳಬೇಕಿತ್ತು. ನದಿ ಹರಿದ ಹಾಗೆ; ನೆರಳು ಹಿಡಿಯಲು- ಹೊರಟು, ಬಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡೆವು.…

ಕಾಲಕ್ಕೊಂದು ಹೃದಯವಿರಬಹುದಾಗಿದ್ದರೆ, ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿರುತ್ತಿತ್ತು ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಾವು ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾದ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ. ನಮ್ಮ ಒಡಕಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಒಟ್ಟು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು ಚೂರುಗಳನ್ನು ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ, ಮತ್ತು ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು ನಮಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಕೇವಲ ಉಸಿರಾಟವಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನ ಖಾತ್ರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ತನಕ. ಬಗ್ಗಿ…

ಗಜಲ್ ಭೂರಮೆ ಸೊಬಗಿಗೆ ಮಾಧವ ಸೋಲಲು ರಾಧೆಯು ಬಾಗಿದಳು ಶರದ ವೇಗದಲಿ ಧಾವಿಸಿ ಸಿಗ್ಗಲಿ ಚೆಲುವನ ಕೂಗಿದಳು ಕರಗಿ ಮುರಳಿಯ ನಾದಕೆ ಚಿತ್ತವು ಶಿರವ ತೂಗದಿಹುದೇ ಭರದಿ ಒಲವ ಕಡಲಲಿ ತೇಲುತ ತರುಣಿಯು ಸಾಗಿದಳು ಕರವ ಮುಗಿಯುತ ಭಕುತಿ ತೋರಲು ಮುರಾರಿ…

ಆಕಾಶದಗಲಕ್ಕೂ ಹರಡಿದ ಬಿರಿಮುಡಿ ಕೇಶದೆಳೆಗಳು ನವಿರಾಗಿ ಭುಜ ನೇವರಿಸಿ ಆಪ್ತ… ಕಣಕಣಗಳಲ್ಲೂ ಸ್ಪರ್ಶಮಣಿಯ ದೇದೀಪ್ಯಮಾನ ಮಿಂಚು ! ಬಲಗೈನ ಡಮರುಗದ ಸದ್ದಿಗೆ ತೆರೆದೆದೆಯ ಪಕ್ಕದ ಹೆಣ್ತನದ ಹೃದಯದೊಳು ಢಮಢಮ ಬಡಿತ ಏರಿಳಿಯುತ್ತ ಉನ್ಮತ್ತ ಭಾವ. ಎರಡೂ ಹಣೆಗಳ ಬೆಸೆದ ಮೂರನೇ ಕಣ್ಣು…

ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದಿನಾಚರಣೆ ಯ ಶುಭಾಶಯಗಳು🍀🌺🍀💐 ಚಿಂತಿಸಬೇಡ ನಾನು ಅಥವ ನೀನು ಇಲ್ಲವಾದ ಮೇಲೂ ಇಲ್ಲೇ ಆಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ ಈ ಪ್ರೀತಿ ಕೊನೆಗೆ ನಿನ್ನದೊ ನನ್ನದೊ ಯಾತ್ರೆ ಯಾರಿಗೊತ್ತು..? ಆಗಲೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಅದು ಹೀಗೆ ಜೊತೆಗೆ ಯಾವುದೊ ಬೇರಿನಲಿ ನುಗ್ಗಿ ಹೂವಾಗುತ್ತದೆ ಯಾವುದೊ ಹನಿಯ…

ಈ ಮಾಗಿಯ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ…! ನಾನು ನಿನ್ನ ನಗುವನ್ನಷ್ಟೆ ಕಾಯುವೆ ಅಳುವ ಆಗೆ ದೂರಮಾಡಿ… ತಣ್ಣನೆ ಗಾಳಿಯಾಗಿ ನೇವರಿಸಿ ಸಂತೈಸುವ ಆಸೆ ನಿನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋವಿಗೆ ಒಂದು ದನಿಯಾಗಿ… ಹೂವಿಗೆ ಚೆಲುವು ಬಂದಂತೆ ನಿನ್ನ ಮೊಗದ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಿಲ್ಲದ ಗುರುತಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವೆ… ಈ ಮಾಗಿಯ…

ಕವಿಯಾಗದೆ ಉಳಿದಿದ್ದೇನೆ! ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಮೆಚ್ಚುವ ಹಾಗೆ ಕವಿತೆ ಕಟ್ಟಬೇಕೆಂದು ಕವಿಯೇನು ಕಾಂಟ್ರಾಕ್ಟರೆ ಗೋಡೆಗಳ ಹಾಗೆ ಕವಿತೆಗಳ ಕಟ್ಟಲು? ನೆಲದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಸಿದ ಟೆಲಿಫೋನಿನ ವೈರುಗಳ ಜಟಿಲ ಸಂಯೋಗದಂತೆ ಸಾಲುಗಳ ಹೆಣಿಯಬೇಕಂತೆ ಸುಲಭಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಾಗದಂತೆ ಯಾರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗದ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತೇಕೆ ಬರೆಯುವುದು…